Oldtimer & Classicbeurs Leek. Genieten van de jubileumeditie

Er zijn evenementen die je nooit wilt overslaan, omdat ze zich kenmerken door een heel specifieke, warme, herkenbare en laagdrempelige sfeer. Ja, ik kom heel graag op de Oldtimer & Classic Beurs in Leek. En dit jaar is er bovendien sprake van een bijzondere editie: de organisatie tekent voor de dertigste keer. Ik pas mijn agenda erop aan, want dit wil ik niet missen.

Sinds mijn eerste bezoek aan Leek heb ik slechts één editie gemist: die van 2019. Toen maakte ik een persreis naar Estoril Classics. Ik weet nog dat het me speet dat ik Leek moest afzeggen. Anton Rosema had daar destijds alle begrip voor. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en gaat de wekker op zaterdagochtend vroeg. De voorpret is dit keer nog groter, want op de donderdag voor de beurs brengt Cor zijn prachtige 404 naar Leek. Ik rijd met de Omega achter hem aan, om Cor later weer mee terug te nemen naar Leeuwarden.

In Leek poetst Cor de 404, terwijl de eerste auto’s van andere deelnemers arriveren. De contouren van de Franse Straat worden langzaam zichtbaar en Ulko Gosma is al druk en enthousiast bezig met de indeling. In de andere hal bouwen de eerste professionele deelnemers rustig hun stands op. De indeling van de beursvloer vereist minutieuze precisie. Dat blijkt wel uit de tekeningen die Anton Rosema laat zien. De opmaat naar de volgende dag is ingezet. Om vijf uur gaan de poorten open.

Op zaterdag ga ik naar de beurs. Van oudsher is het heerlijk om door het Sportcentrum Leek te struinen. Ik ontmoet tal van bekenden en onbekenden en geniet van de Franse Straat, met die typische Franse klassiekers. Ze laten zien waarom ze terecht tot Auto van het Jaar werden uitgeroepen of op het podium belandden. De oudste Simca 1100 van Nederland opent de cirkel, die doorloopt tot aan de millenniumwisseling. Centraal staat – letterlijk – een heel fraaie Renault 16 TX, een laat exemplaar van het Franse model dat de eerste Auto van het Jaar titel in de wacht sleepte. De stand maakt indruk, Ulko Gosma en de Franse autoclubs zetten wéér iets moois neer. Het resultaat van maandenlange voorbereiding is simpelweg geweldig.

Langs de contouren van de GS uit 1971 zie ik de Toyota Automobiel Club Nederland. U weet inmiddels dat ik meer dan een zwak heb voor de klassiekers van de grootmacht uit Japan. Dat gevoel wordt rijkelijk beloond. Clarence, Martyn, Haiko en Rob leggen een mooi enthousiasme aan de dag en vertellen uitgebreid over de tentoongestelde Toyota’s. Het hart van de tentoonstelling wordt natuurlijk gevormd door zestig jaar Corolla, met auto’s van Martyn en Haiko. Maar ook de Crown uit 1972 van Rob is bijzonder, zeker in de volstrekt originele staat en niet gerestaureerde staat waarin hij verkeert. Het blijft heerlijk om over de Toyota’s van weleer te praten en vooral: om naar de verhalen te luisteren.

In de hal met clubs en particuliere klassiekers is het smullen. Verschillende clubs en particulieren zorgen samen voor een bijzonder aantrekkelijke verzameling tentoongestelde auto’s. Dat geldt ook voor hal 2, waar het commerciële aanbod is ondergebracht. Het moet voor iedereen heerlijk zijn om net dat ene boekje, dat verrassende miniatuurtje, de juiste lampenset of het geschikte gereedschap te vinden. Of er op zijn minst naar op zoek te gaan. Ik vind een leuke Fiat 500 in schaal 1:43 voor een tientje. Dat mijn portemonnee opnieuw in de gevarenzone verkeert, is duidelijk. Ik kan menig verleiding weerstaan, maar de Autotest-uitgave van 1975 kom je niet zo snel meer in het wild tegen. Het jaarboek, met onder meer de laatste keer Manta A en Ascona A, de eerste keer Corolla 30, Golf, Scirocco, Escort Mk I en Fiat 131, is origineel en heerlijk gebruikt. Voor een zeer schappelijk bedrag verdwijnt het in mijn tas.

Het blijft mooi om ook daar bekenden uit het wereldje tegen te komen, bij te praten en te zien welk aanbod er dit jaar weer is. Hofman Leek, Jansma en Nosstalgia zijn ieder jaar present. De Appia en de Méhari bij Hofman zijn fraai. De meest in het oog springende klassieker staat echter een paar stappen verderop en is not for sale. Ik heb het over de Bel Air uit 1957. Dit is er een uit de categorie absurd en moorddadig, in de goede zin van het woord. Customizing op zijn best, bedoeld om sporen achter te laten op de dragstrip. Alle oorspronkelijke specificaties zijn daarbij naar de eeuwige jachtvelden gestuurd. Ik neem plaats en Egbert geeft nog even uitleg over de automaat met zijn aparte versnellingshendels. Absolute madness. Of je ervan houdt of niet: indrukwekkend is hier slechts een understatement.

Rond een uur of twee spreken Anton Rosema en ik elkaar nog een tijdje. Koffie en appeltaart zijn inmiddels traditie geworden. Ook dat zegt veel over de typische, gemoedelijke en huiselijke sfeer in het Sportcentrum Leek. Ondertussen is het er een komen en gaan van liefhebbers. Zij worden op hun wenken bediend, kunnen op meerdere plekken terecht voor de nodige versnaperingen en genieten zichtbaar van het jubileum.

Dertig keer: dat is een prestatie van formaat. Dan ben je een evergreen op de oldtimerkalender. Ook deze editie is weer uniek, zonder dat de opzet wezenlijk is veranderd. Dat is heel knap en een van de redenen waarom de beurs al zo lang bestaat. Dertig keer. Ga er maar aan staan. Ik heb er bewondering voor en laat op de terugweg alle indrukken rustig bezinken. Dat gebeurt opnieuw, in het besef dat ik me realiseer waarom ik zo graag in Leek kom.