Sluitingsdatum nummer 12 -> 20 oktober
SAAB 96 L (V4) uit 1977: juweel op de weg voor Jelte
Wie geen SAAB heeft gereden, snapt het niet. Een SAAB is net even anders; met een SAAB bent u even iemand anders. De advertenties van vroeger gingen daar graag in mee, met een lofzang en een advies: “Rijd voor u beslist, beslist in een SAAB.” De SAAB lag muurvast op de weg, stuurde vingerlicht en had alles wat u van een goede wagen verlangde. “Wie iets van auto’s afweet, waardeert de SAAB.”
Een juweel om te zien
De lijnen van de carrosserie werpen een nostalgische blik terug in de tijd. Rijden met de oude techniek van vroeger is juist de charme. Voor te stellen is hoe eigenaars vroeger in deze auto’s over de weg reden. SAAB-rijders zijn vaak trouw, ook nu de auto’s de klassiekerstatus hebben bereikt. Het gaat om veiligheid en degelijkheid, maar ook om een emotionele band en het sterke imago dat het merk nog altijd heeft.
Jelte heeft zijn fraaie SAAB 96 L (V4) uit 1977 al elf jaar in eigendom. Hij is lid van een SAAB-vereniging om dat enthousiasme met anderen te delen.
Het enthousiasme onder woorden brengen?
Bij Jelte is het geen kunstmatig enthousiasme. Het komt van binnenuit. Daarom kan hij zelf het pennetje beter in de inkt dopen en zijn verhaal in woorden vangen.
“De liefde voor de SAAB is bij mij al meer dan 40 jaar geleden ontstaan. Ik werd toen samen met een vriend naar een sportwedstrijd gebracht en jawel… in een SAAB 96. De reis ging vlot, er werd stevig en sportief gereden. Dat sprak aan, samen met de eigenzinnigheid van de auto.
Het merk was sowieso goed in beeld, omdat mijn opa en oma vlak bij SAAB-dealer Schaap in Lemmer woonden. Ik vond het toen al heel mooie auto’s. Toch was mijn eerste auto geen SAAB. De kosten van aanschaf en onderhoud waren nog te hoog, maar wel werd toen de beslissing genomen om later, bij voldoende budget, een SAAB 96 te kopen.”
De wens werd werkelijkheid
“Mijn voorkeur ging uit naar een blauw exemplaar, maar toen deze roomwitte SAAB 96 op mijn pad kwam, was ik verkocht. Het schakelen met de stuurpook moest wennen, maar de auto reed geweldig.
Je mag het natuurlijk niet vergelijken met het comfort van nu. Misschien is het zelfs wel eens een beetje afzien: geen stuurbekrachtiging, geen rembekrachtiging, zelfs geen airco. Maar ik ben een liefhebber; het positieve overheerst. Het is de charme van de auto en het genot om in zo’n karaktervolle auto te mogen rijden.”
Concoursstaat?
Het is een ijzerharde en goed geconserveerde dame. Ouderdomsvlekjes, een beetje roest en wat rimpeltjes zijn zichtbaar. Heel logisch als je bijna de vijftig jaar aantikt. Haar charmante leven is in één oogopslag te zien, en toch is ze nog steeds in goede conditie.
Zij ontvangt goedkeurende duimpjes en trakteert voorbijgangers op een goed gevoel. De auto wordt gekoesterd en goed verzorgd: een combinatie van nostalgie en romantiek voor Jelte en zijn gezin. Al jarenlang.
Meer over dit onderwerp
Voor wie nog niet uitgelezen is over SAAB 96 L: dit zijn logische vervolgstukken.
- Saab 96 GL V4 Super. De eerste duizend kilometer
- De Saab 96 GL V4 Super. Hij komt. Hij komt.
- Saab 96 (1967). Gestroomlijnde schoonheid voor Peter.
- SAAB 96 V4 (1969). Tijdloze klassieker voor Wim.
- Voor onder de kerstboom: Saab 96 V4 Rally Sweden
Hieronder zijn er meer foto’s te vinden.
Ik had een oom uit Engeland met zo’n 96 met een V4 motor.
Het was een aparte auto, maar hij reed prima.
Wat ik me vooral nog herinner is de zgn. vrijloopkoppeling, had nog iets met de 2 takt te maken…hoe dat precies zat weet ik niet, misschien iemand hier?
Het motorgeluid van de V4 vond ik plezierig en zo wie zo was het nog aparter om met oom mee te rijden, met het stuur aan de “verkeerde” kant.
Hallo Henk,de vrijloop heeft idd.met de tweetaktmotor te maken,die oa.in de vroege Saabmodellen gemonteerd was.Een tweetaktmotor krijgt zijn smering vanuit de brandstof.Maar als je een helling afrijdt geef je meestal geen gas,dus ook te weinig smering.Door de vrijloop draait de motor dan stationair en komt de smering niet in gevaar.
Ik had een oom uit Engeland met zo’n 96 met een V4 motor.
Het was een aparte auto, maar hij reed prima.
Wat ik me vooral nog herinner is de zgn. vrijloopkoppeling, had nog iets met de 2 takt te maken…hoe dat precies zat weet ik niet, misschien iemand hier?
Het motorgeluid van de V4 vond ik plezierig en zo wie zo was het nog aparter om met oom mee te rijden, met het stuur aan de “verkeerde” kant.
Vroeger een keer in een Saab 96 meegereden. Was of de auto zich om je vouwde . Beetje ongelukkig uitgedrukt, maar voelde me er direct in thuis. Was de enige auto die direct dat veilige geborgen gevoel gaf. Ook de Traction waar in mijn vader vroeger reed gaf niet die ervaring van de Saab.
Prachtige auto, echt stijlvol! Proficiat Jelte, duimpje omhoog! “Zuinig op zijn” hoef ik niet te zeggen, dat zal je er heel zeker op zijn! En terecht!
De Ford V-4 vind ik altijd een beetje ‘fluffy’, maar ze zijn best sterk. Ik werkte in 1966 op de Ford testbaan in Lommel. De nieuwe Taunus 12M werd daar toen aan uitgebreide marteltesten onderworpen. Mooi om te zien en te horen! De testpiloten trokken de nieuwe auto’s altijd door in de versnellingen tot de kleppen begonnen te zweven.
Mijn voorkeur gaat uit naar een Saab 96 met een tweetaktmotor. Wat een prachtige machine en wat een geluid!
Groet van Ötzi